Αυτοάνοσα & Biobran


Τι είναι το αυτοάνοσο σύνδρομο;
Κανονικά, ο ρόλος του ανοσοποιητικού συστήματος μας είναι να προστατεύει τον οργανισμό μας από τις λοιμώξεις που προκαλούνται από διάφορους μικροοργανισμούς ή ουσίες που εισβάλουν στο σώμα μας όπως βακτήρια, ιούς, χημικά κλπ.

Όμως μερικές φορές, το ανοσοποιητικό του σύστημα λανθασμένα επιτίθεται εναντίον του ίδιου του εαυτού του, στοχεύοντας τα ίδια του τα όργανα. Στην περίπτωση της “λανθασμένης” αυτής αντίδρασης, μιλάμε για αυτοάνοσο σύνδρομο. Για μια αλληλουχία δηλαδή συνθηκών που (τυχαία ή όχι) οδηγούν το ανοσοποιητικό σε λανθασμένο “συναγερμό” εναντίον κάποιου φανταστικού “εχθρού” που στη συγκεκριμένη περίπτωση συμβαίνει να είναι κάποιο μέρος του ίδιου του σώματός το οποίο κανονικά προστατεύει.

Που εμφανίζεται το αυτοάνοσο;
Κάθε ένα από τα αυτοάνοσα σύνδρομα, μπορεί να προσβάλλει τον οργανισμό με διαφορετικούς τρόπους. Στις Αρθρίτιδες για παράδειγμα η “λανθασμένη” αντίδραση στρέφετε εναντίων των αρθρώσεων, στη Νόσο του Crohn εναντίον του εντέρου, ενώ στη Σκλήρυνση κατά Πλάκας εναντίον του εγκεφάλου. Στην Ψωρίαση και τον Έρπητα προσβάλλεται το δέρμα, στο Νεφρωσικό Σύνδρομο προσβάλλονται τα νεφρά ενώ στον Ερυθηματώδη Λύκο,  προσβάλλονται οι ιστοί και τα όργανα του δέρματος ή των αρθρώσεων, των νεφρών ή των πνευμόνων.

Τι είδους πρόβλημα προκαλεί στον οργανισμό;
Η βλάβη που προκαλείται στους ιστούς μπορεί να είναι παροδική ή ακόμη και μόνιμη, όπως συμβαίνει με την καταστροφή των κυττάρων του παγκρέατος  στο Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου Ι.
Τα περισσότερα αυτοάνοσα εμφανίζονται μετά από κάποια ερεθίσματα, όπως οι ιογενείς λοιμώξεις, το φως του ήλιου και άλλα. Αν και δεν είναι πάντα κατορθωτό, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τους παράγοντες που εκκινούν ή επηρεάζουν κάποιο αυτοάνοσο, ώστε να επηρεάζουμε την πρόληψη ή την αποφυγή της βλάβης που προκαλεί στο σώμα μας. Τους περισσότερους από τους παράγοντες αυτούς δεν μπορούμε ακόμη να τους κατανοήσουμε αλλά πρέπει να παραδεχθούμε πως η γήρανση, το άγχος, οι ορμόνες ή η εγκυμοσύνη, μπορούν να τα επηρεάσουν σημαντικά.

Πως ξεκινά το σύμπτωμα ενός αυτοάνοσου;
Το ανοσοποιητικό, διαθέτει ένα εξαιρετικά πολύπλοκο σύστημα επιφορτισμένο ν’ αναγνωρίζει και να αντιδρά σε ουσίες που αναγνωρίζει ως επιβλαβείς για το σώμα και να τις καταστρέφει. Η πρώτη αναγνώριση μιας ξένης ουσίας είναι καθήκον των Μακροφαγοκυττάρων που δρουν γρήγορα για να τους εγκλωβίσουν μέσα στο κύτταρό τους και να τους αποικοδομήσουν ενζυματικά. Η πληροφορία αυτή μεταφέρεται στα Τ-λεμφοκύτταρα με μια πολύπλοκη διαδικασία που συμμετέχουν και τα Β-λεμφοκύτταρα που επίσης ενεργοποιούνται για να απελευθερώσουν αντισώματα και να αρχίσουν οι ανοσοαντιδράσεις. Σε καταστάσεις όμως που δεν είναι ακόμη απόλυτα διευκρινισμένες, όλη αυτή η διαδικασία του ανοσοποιητικού συστήματος μοιάζει να απορυθμίζεται και αντί να επιτίθεται μόνον στους ξένους εισβολείς, κάνει λάθος και αρχίζει επίθεση στο ίδιο του το σώμα.
Κάποια στιγμή δηλαδή, σε μια κρίσιμη κατάσταση που έχουν παρουσιαστεί ταυτόχρονα πολλοί παράγοντες από τους οποίους το ανοσοποιητικό καλείται να μας προφυλάξει όπως άγχος, ψυχολογικές πιέσεις, ιώσεις, υψηλός πυρετός ή κ.α. το ανοσοποιητικό εκλαμβάνει κάποια ουσία ή παράγοντα, οι οποίοι  μοιάζουν με ουσία ή παράγοντα που το ίδιο έχει απομνημονεύσει στο παρελθόν σαν επικίνδυνο και του επιτίθεται. Η ουσία ή ο παράγοντας αυτός όμως είναι από το ίδιο μας το σώμα. Έτσι ξεκινά μια αυτο-επίθεση η οποία επειδή προκαλείται από τον μηχανισμό της ανοσία μας και οδηγεί το σώμα να νοσεί, ονομάστηκε αυτοάνοσο.

Πως μπορούμε να βοηθήσουμε το σώμα να επαναρυθμιστεί;
Η συνήθης πρακτική στα αυτοάνοσα είναι η αντιμετώπιση του συμπτώματος με χρήση ανοσο-κατασταλτικών ουσιών οι οποίες προσπαθούν να “ηρεμίσουν” το ανοσοποιητικό και να το οδηγήσουν σε μια “επανεκκίνηση” ελπίζοντας οτι η διαδικασία αυτή θα το βοηθήσει να “ξεμπλοκαριστεί” και να ρυθμιστεί πάλι στα φυσιολογικά του επίπεδα.
Υπάρχει όμως και μια μικρή ομάδα των λεμφοκυττάρων που αντί των πολύπλοκων διαδικασιών ενεργοποίησης και επίθεσης στον ξένο εισβολέα που ακολουθεί ο μηχανισμός των μακροφάγων, των Τ και των Β κυττάρων, χρειάζονται μόλις μερικά δευτερόλεπτα. Τα κύτταρα αυτά ονομάζονται nk (natural killers δηλαδή φυσικοί φονείς). Η ενεργοποίησή τους πυροδοτεί “ρύθμιση του ανοσοποιητικού” μέσω της παραγωγής φυσικής ιντερφερόνης. Προσφέρει άμεση θωράκιση απέναντι στους εισβολείς επαναφέροντας το όλο σύστημα από κατάσταση “πανικού” σε φυσιολογική. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που τα ΝΚ-κύτταρα θεωρούνται σημαντικά για την προστασία του ανθρώπινου σώματος.

Χρήση του Biobran σε αυτοάνοσα σύνδρομα
Τα αυτοάνοσα σύνδρομα μπορεί να βρίσκονται σε “έξαρση” συμπτωμάτων ή “ύφεση” συμπτωμάτων. Αν το πρόβλημα είναι σημαντικό και σε έξαρση, οι γιατροί θα συστήσουν ανοσοκατασταλτικά φάρμακα για να μειώσουν την ένταση των συμπτωμάτων της αυτοεπίθεσης.
Έτσι, αν πάσχετε από δριμείας μορφής αυτοάνοσο και λαμβάνετε υψηλές δόσεις ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων τότε δεν χρειάζεται να λαμβάνετε μαζί και Biobran εκτός αν σας το συμβουλέψει ο γιατρός σας. Οι λόγοι είναι οτι

α) τα χημικά ανοσοκατασταλτικά φάρμακα όταν χορηγούνται σε μεγάλες δόσεις για την αντιμετώπιση συμπτωμάτων υψηλής έντασης, είναι τόσο δυνατά ώστε στη πράξη απενεργοποιούν την όποια δράση του Biobran και
β) οι δύο θεραπείες είναι σε αντιδιαστολή η μία με την άλλη, με την έννοια ότι δεν μπορούμε να “ρυθμίσουμε” μια φυσιολογική ανοσία τη στιγμή που την καταστέλλουμε δυναμικά.

Όμως, αν πάσχετε από ελαφριάς μορφής αυτοάνοσο (όπως ελαφριά ρευματοειδή αρθρίτιδα) ή τα συμπτώματα είναι σε ύφεση για αρκετό χρονικό διάστημα και δεν λαμβάνετε υψηλές δόσεις από ανοσοκατασταλτικά, θα μπορούσατε συμπληρωματικά να λάβετε Biobran για να ρυθμίσετε το ανοσοποιητικό σας.

Δοσολογία του Biobran σε αυτοάνοσα σύνδρομα
Το Biobran δεν είναι φάρμακο για κάποια ειδική ασθένεια. Είναι ένα απλό διατροφικό προϊόν που μπορεί να λαμβάνεται συμπληρωματικά της διατροφής από τον κάθε ένα (άνδρα ή γυναίκα) που ενδιαφέρεται για την αποτελεσματική δημιουργία ενός ολοκληρωμένου μηχανισμού ανοσίας στον οργανισμό του, μέσω μιας ισορροπημένης διατροφής. Η χρήση του Biobran σε αυτοάνοσα σύνδρομα έχει ρυθμιστικό ρόλο του ανοσοποιητικού συστήματος. Έτσι η γενική δοσολογία για ένα κανονικό σωματικό βάρος (~70 κιλά) είναι 2 ταμπλέτες των 250mgr (ή μισό φακελάκι σκόνη των 1000mgr). Η δοσολογία αυτή θα μπορούσε να φτάσει τα 1000mgr την ημέρα (δείτε ακόμη δοσολογίες Biobran).
Θα πρέπει όμως να έχετε κατά νου πως αν η δοσολογία του Biobran είναι μεγαλύτερη από τη δόση συντήρησης, ίσως τα συμπτώματα επιδεινωθούν για μια περίοδο ενός μηνός πριν αρχίσουν να ελαττώνονται. Ο λόγος είναι (και αυτό δεν έχει διαψευστεί από τρίτους) ότι οι ασθενείς με αυτοάνοσες ασθένειες έχουν χαμηλή δράση ΝΚ-κυττάρων και επαγωγικά διακύμανση μακροφάγων κυττάρων. Σε αυτές τις συνθήκες το Biobran ενισχύει το ανοσοποιητικό μέχρι να έλθουν στα φυσιολογικά επίπεδα τα ΝΚ-κύτταρα και μακροφάγα. Δηλαδή, αν βρει το Biobran μια εξασθενημένη ανοσία, θα την ενισχύσει μέχρι να τη φτάσει στα φυσιολογικά επίπεδα και μετά την κρατά σταθερή. Η δραστηριοποίηση δηλαδή των λευκών κυττάρων – πριν επέλθει ισορροπία-, ενισχύει τα συμπτώματα της ασθένειας για περίπου ένα μήνα αφ’ ότου άρχισε η λήψη του Biobran. Για αυτό το λόγο συστήνουμε μειωμένες δώσεις (500-1000mgr / ημέρα για φυσιολογικό βάρος ενήλικου) για το χρονικό διάστημα αυτό, με σταδιακή αύξηση αν αυτή απαιτείται.
Τέλος, ένας άλλος παράγοντας που θα πρέπει να λαμβάνεται θετικά υπ’ όψη, είναι η αντιφλεγμονώδη δράση του Biobran η οποία εξετάζεται σαν επιβοηθητική στα αυτοάνοσα σύνδρομα.